اعتراضات رانندگان اتوبوس در لندن
گزارشی از اعتصاب رانندگان اتوبوس لندن در شهریور ماه
رانندگان اتوبوس در شمال لندن در اواخر ماه آگوست (اواخر مرداد و اوایل شهریور) در اعتراضی گرد هم آمدند. اعتراض این رانندگان آن بود که شرکتهای اتوبوسرانی باید اتوبوسها را به تهویهی هوا مجهز کنند. بیش از 1500 نفر از اعضای اتحادیههای رانندگان در این اعتراض شرکت داشتند. از کارگران خواسته شد تا اعتراض خود را به اعتصاب تبدیل نکنند تا به خواستهشان رسیدگی شود، اما کارگران فعال اتحادیهها موافقت نکردند. خواستهی کارگران آن است که اتوبوسها باید برای تابستان 2027 تهویهی هوا داشته باشند. یکی از کارگران فعال اتحادیهی رانندگان اتوبوس به نشریهی سوشالیست وُرکر چنین گفته است:
گرمای هوا واقعاً زیاد شده است؛ نه فقط برای چند روز یا چند ماه، بلکه برای سالها. تغییرات اقلیمی یعنی آنکه این قضیه به این سادگیها حل نخواهد شد و هر سال اوضاع بدتر و هوا گرمتر میشود. گفتهاند که برای تابستان آینده این مشکل را حل میکنند، اما این کافی نیست. ما الان رانندگانی داریم که وارد هشتادسالگیشان شدهاند. کار کردن در این گرما با این سنوسال واقعاً خطرناک است. این بار باید مشکل را حل کنند تا اعتراض و اعتصاب را تمام کنیم.
دو روز اعتصاب باعث شد تا اَریوا (Arriva) – شرکت حملونقل عمومی در بریتانیا – وعدههایی بدهد تا اعتصاب پایان بگیرد. این امر نشاندهندهی آن است که کارگران میتوانند با اعتصاب به بخشی از خواستههای خود برسند. یکی دیگر از کارگران که بیستوپنج سال در اَریوا مشغول به کار بوده به سوشالیست وُرکر گفته:
آنها هر سال وعدهی سر خرمن میدهند و هیچ چیزی تغییر نمیکند. اَریوا شرکتی است که برای انجام این کار پولِ کافی دارد. این شرکتی است که سهام چندمیلیونپوندی دارد. ما در کسبوکار کوچکی مشغول نیستیم. این مرتبه جدی هستیم و باید به ما گوش بدهند. این اتوبوسها نه برای ما رانندگان و نه برای مسافران ایمن نیستند. اما این کلّ قضیه نیست.
در اتحادیه رأیگیری شد که آیا باید به وعدهی شرکت مبنی بر اینکه در سالِ آینده این مسئله رفعورجوع خواهد شد اعتماد کنند و اعتراض را پایان دهند. اکثریت اعضای اتحادیه از هشت گاراژ رأیشان منفی بود و معتقد بودند این شرکتها باید اقداماتی فوری انجام دهند.
مسئلهی اعتراضات فقط مربوط به بحث تهویه و خنککننده در اتوبوسها نبود. رانندگان اتوبوس به پایینبودنِ دستمزدهایشان نیز اعتراض داشتند. به گفتهی یکی از کارگران:
«همهچیز بالا میرود الّا دستمزدهای ما.»
اعتراض کارگران این بود که وعدهی شرکت مبنی بر نصب خنککننده و تهویه در سال آینده، وعدهای مبهم است و باید جزئیات نصب تهویه در اتوبوسها شفاف و زمانبندی نصبشان نیز مشخص باشد. البته جز بحث تهویه، هم بحث دستمزدها در میان بوده است، هم بحث الگوی شیفتهای کاری و نارضایتیِ کارگران از این شیفتها. یکی از رانندگان زن به سوشالیست وُرکر گفته است:
بخش کنترل دمای اتوبوسها کار نمیکند. در تابستان از گرما میپَزیم و پوستمان از نور آفتاب میسوزد. اما در زمستان یخ میزنیم. مسافرها از ما میخواهند گرمکنندهها را روشن کنیم، اما چنین چیزی اصلاً در اتوبوسها وجود ندارد. مسئلهی زمانبندی غذا هم مشکل دارد. کانتینهای غذاخوری کوچک هستند و باید در صف بمانیم تا نوبتمان برسد که بنشینیم و غذا بخوریم. اما وقتی نوبتمان میشد، وقت تمام شده و باید برگردیم سر کار. اگر اتوبوسها مشکل مکانیکی داشته باشند، کسی به دادِ ما نمیرسد. ما نمیخواهیم اعتصاب کنیم و در این بازهی زمانی پولی نگیریم. هدفمان از اعتراض و اعتصاب این است که شرایط تغییر کند.
اما در نتیجهی اعتصابها چه وقایعی روی داد؟ شرکت اریوا وعدههای مشخصتری مبنی بر نصب تهویه داد. این بار هم اتحادیه رأیگیری کرد که آیا اعتصاب ادامه پیدا کند یا خیر. کمتر از یکسوم از کارگران به ادامهی اعتصاب رأی دادند. اکثریت بر آن بودند اینک که به بخشی از مطالبات و خواستههایمان رسیدهایم باید به کار برگردیم. جزئیات این طرح البته عمومی نشده است و اتحادیهی کارگران نیز موافقت کرده که فعلاً عمومی نشود. این فرایند بسیار جالبتوجه بود. کارگران در مرحلهی اول نسبت به ادعاهای شرکت بیاعتماد بودند و به ادامهی اعتصاب رأی مثبت دادند. اما در شرایطی که احساس کردند برنامهی مشخصتر و مدونتری برای رسیدگی به خواستههایشان مقرر شده، تصمیم گرفتند اعتصاب را تمام کنند. منحیثالمجموع میتوان گفت این اعتصاب از جهت رسیدن به بخشی از مطالبات کارگران اتحادیهی رانندگان اتوبوس در شمال لندن موفق بوده است.
منابع: